برای روز میلاد تن من

نمیخوام پیرهن شادی بپوشی

سـلام ای غروب غریبـــانه دل

   سلام ای طلـوع سحرگــاه رفتـن

       سلام ای غم لحظـه های جدایـی

          خداحافظ ای شعر شـب های روشن

              خدا حافظ ای شعر شب های روشن

                  خداحافـــظ ای قصه ی عاشــــقـانــه

                       خداحافــظ ای آبـیـه روشـن عشـق

                            خداحافــظ ای عطر شعر شــبانـه

خداحافظ ای هم نشین همیشه

                        خداحافظ ای داغ بر دل نشسته

تو تنها نمی مانی ای مانده بی من

                              تو را می سپارم به دل های خسته

تو را می سپارم به مینای مهتاب

                      تـو را می ســپارم به دامــان دریـا

اگر شب نشینم اگر شب شکسته

                     تـو را می ســپارم به رویــای فردا

به شب می سپارم تو را تا نسوزد

   به دل می سپارم تو را تا نمیرد

    اگر چشمه واژه از غم نخشکد

      اگر روزگار این صدا را نگیرد

                                                        خــداحافــظ ای بـرگ بار دل مـن

                                                                      خداحافظ ای سایه سار همیشه

                                                                                      اگر سبز رفتی اگر زرد مـــاندم

                                                                                                                                     خداحافظ ای نوبهار همیشه !

آنروز که عاشق جمالت گشتم

دیوانه ی روی بی مثالت گشتم

                                                     دیدم که نبود در جهان جز تو کسی

                                                      بیخود شدم و غرق کمالت گشتم

ای عقده گشای دل دیوانه من

ای نور رخت چراغ کاشانه من

                                                     بردار حجاب  ،  از میان تا یابد

                                                     راهی برُخ تو چشم بیگانه من ... 

نمیخوام در به در پیچو خمه این جاده شم

واسه آتیش همه یه هیزمه آماده شم

یا یه موجود کمو خالیه پر افاده شم

                                          وایسا دنیا ، وایسا دنیا ...

                                                                        من میخوام پیاده شم

پیش از آنکه واپسین نفسم را بر آرم

پیش از آنکه پرده ها فرو افتد

پیش از پژمردن آخرین گل

بر آنم که زندگی کنم

بر آنم که عشق بورزم

                               برآنم که باشم

                                                   حتی برای لحظه ای

                                                                                با تو...

  اینک زمان رفتن است...

                                 اندر ميان مه

                                                     کنار سايه هاي سرد

                                                                               در جاده اي بي انتها

                                                                                                          راه مي روم ...

در اين سکوت تلخ

                                   در صحنه اي غريب

                                                                      بي کس ، غمين

                                                                                               بي بهانه راه مي روم ...

فرياد زنداني بغض و سکوت شب

                                             سرها به زير ، پچ پچه ها در عمق تب

                                                                                                  اکنون چه سان ناگه ،  به اين راه مي روم؟

 رنگ فضا سياه

                                    ستاره اي ولي نمرد

                                                                      اما چرا ...

                                                                                               سوگوار راه مي روم؟

  محکوم و بي گناه

                                    مصلوب راه خويش

                                                                          سوي افق،خسته

                                                                                                       به ناگاه ميروم ...

 آینک زمان رفتن است؛

                                 پايان کار خويش

                                                            من بي دل و غريبه در قلب اين زمين

                                                                                                             سرد و تکيده و بي صدا راه مي روم...

 درياب که رسيده ام

                                    اکنون به انتها

                                                              يارب بگو از چه

                                                                                              در اين راه مي روم ... ؟

 چه لطیف است حس آغازی دوباره ،

وچه زیباست رسیدن دوباره به روز زیبای آغاز تنفس ،

وچه اندازه عجیب است ، روز ابتدای بودن !

وچه اندازه شیرین است امروز .... ،

                                  روز میلاد ...

                                  روز تو !      

                                  روزی که تو آغاز شدی !

                                  با تقدیم همه خوبیای دنیابه خواهر عزیزم ....

                                  میلادت مبارک ...