خسته ام

خستگیه روزهای نبودنت جان از تنم به در کرده ... و کمرم زیر این باره سنگین جدایی قد خمیده 

از روزهای به یاد آوردنت تنها بغضی مانده که هیچ گاه تبدیل به گریه نمی شود ...

به گذشته می اندیشم،آنجا که ساحل نشینه دریای مواج بودیم و آینده ای که گذر ثانیه های آن تنها نبود تورا به رخم میکشد ...

خسته ام ; 

خسته از تند باد های حسرت که وزشش نبودنت را هر لحظه در خاطراتم سوسو میزنند ،

و از بال و پری که دیگر نیست ...

به چه می اندیشی پرستوی مهاجرت کرده از قلبم !؟

اینجا دیگر سرزمین خاطره های عاشقانه نیست ... 

از بید مجنونه خاطره هایمان تنها کنده ای نیمه سوخته مانده که هر دم شرر هایش آتشی نو در دلم برپا میکند  ...

اینک نه من هستم و نه تو .

گذشته ها از حال به من نزدیکترند و خیالم هرگز آنگونه که آرزویم بود نگشت ...

سالها از ثانیه های پر التهابه با تو بودن میگذرد .

                                                   دست غارتگر زمان تو را از من به تاراج برد ....

روزهای پاییزی (21 آذر)

روزهـای خوب بـا هـــــم بـودن گذشت

                                                       همـان روزهـــــــــــــــــــــــــــــــــای پـاییــــزی

کـه بـرایـم خـاطـره انگیـز تـریـــن روزهـا بـود

روزهـایـی کـه بـا چنـد خاطـــره ی

                                                    تلــخ و شیـریـــن بـه سـر رسیـــد   

و تنهـا یـادگــــــار از آن روزهـا

یک قلــب شکستــــــــــــــــــه و تنهــاست

روزهـای شیـریـن عـــــاشقـی گذشت

                                                        و امروز مـن تنهـای تنهــــایــم

و دلـم هـوای تــــــــــــــــو را کــرده

دلـم تنگـــــــــــ است

                                                       بـرای آن لحظـه هـای شیـریـن بـا هـم بـودن

دلـم بـرای گـرفتـن دست هــای مهــربـانت

                                                       و خنـده هـای زیبــایت تنگــــــــــ شده است

کـاش آن روزهـای شیـریـن  تکــرار مـی شـد

کـاش دوبـاره مـی تـوانستـــم

آن صدایــی را کـه شب و روز

                                                       آرامــــش بخـش ایـن دل تنهـا بـود را بشنـــــوم

تــو رفتـــــــــــی

و تنهـا چنـد خاطــره بـرایـم بـرجـای گذاشتـــی

خاطــره هـایـی کـه هیـــــچ گاه

                                                       نمـی توانـم فرامــــــــــــــــــــــــــــــــــــوش کنــم

خاطــره هـایـی کـه یـاد آن دلـم را مـی سوزانــــــد

دلــم بـد جـور بـرای تــــــــو تنگ است

چـه عـاشقـانـه دستـانــم را مـی گـرفتـــی

                                                      و در کنــارم قـــــــــــــــــــــــــــدم مـی زدی

چـه عـاشقـانـه مـرا در آغـــــوش مـی فشــردی

                                                      و مـی گفتــی مـرا دوستــــــــــــــــــ  می داری

دلـم بـرای آن روزهـای پـاییـــزی تنگــــ شده است

تـــــــــو رفتـــی و فــرصت نشـــد

سـرت را روی زانـوانــم بگــذاری

                                                      و دستــانـم شـانـه ای شـود بـرای نـــــوازش مـوهـایت

فـــــــــــــرصت نشـد

صـورتـم قــرینـه ی صـورت عـاشقـانـه ات را

                                                      در گنـــدم زار طلایــی رنگ رویـــاهـا لمــس کنــــد

فـــــــــــــــرصت نشـد

صـدای خـش خـش بـــرگ هـای پـاییـــزی

                                                      زیــر قـــدم هـای مـا عـاشقـانـه نـــــواختــه شــود

آری تــو رفتـــــــــــی

و اینک سهــم مـن از روزهـــای پـاییـــزی

دلتنگــــــــــــــی هـای گـاه و بیگـاه نـارنجــی

                                                و کــولـه بـاری از خاطـــرات عـاشقـــانـه ی بـا تـــو بـودن      

در جــاده ی احســاسـی ست

                                                      کـه جــــــاده اش را زرد فـاصــ ـ ــ ـ ــ ـ ــلـه

و احســــاس ش را نـارنجـــی دلتنگـــــــــــ

                                                                        نقـاشـــــی مـی کنــــــــــــم ...

 نيمکت عاشقي يادت هست؟

     کنار هم، نگاه در نگاه و سکوتمان چه گوش نواز بود..

         بيد مجنون زير سايه اش امانمان داده بود،

             برگهاي رنگينش را به نشانه عشقمان بر سرمان مي ريخت.

                  او نيز عاشق بودنمان را به رخ پاييز مي کشيد،

 اما اکنون پاييز ، نبودنت و جداييمان را به رخ مي کشد...