دلم عجیب گرفته است .
و هیچ چیز،نه این دقایقه خوشبو،که روی شاخه نارنج می شود خاموش ،
نه این صداقت حرفی که در سکوت میان این دو گل شب بوست
نه هیچ چیز مرا از سکوت خالیه اطراف نمی رهاند .
و من فکر میکنم
که این ترنم موزون حزن
تا ابد شنیده خواهد شد ...
شبهای تیره و سرد بهار ٬ سراسر اندوه و نا امیدی
همه چیز در اوج خود ٬ اشک ٬ غم ٬ بغض
و گاهی صدای بلند هق هق که شنیده می شود
چه غمگین است وقتی اشکی می چکد
دیشب مردی گریست و امروز دختری
روزگار گریستن ٬ روزگار نالیدن ٬ روزگار مرگ شادیها
یکی از بیداد میگرید و دیگری از سر نوشت خویش
یکی به زیر خاک میرود و هرگز باز نمی آید
و دیگران برای او میگریند ٬ شاید
ـ به جای او میگریند ـ
چرا چنین است؟ پس خوشیها کجایند؟
آیا آنها هرگز به دیار ما پا نمی نهند؟
یعنی عذاب کشیدن قسمتی از زندگی ماست...؟
