بهـــــــــار ...

شبهای تیره و سرد بهار ٬ سراسر اندوه و نا امیدی

همه چیز در اوج خود ٬ اشک ٬ غم ٬ بغض

و گاهی صدای بلند هق هق که شنیده می شود

چه غمگین است وقتی اشکی می چکد

دیشب مردی گریست و امروز دختری

روزگار گریستن ٬ روزگار نالیدن ٬ روزگار مرگ شادیها

یکی از بیداد میگرید و دیگری از سر نوشت خویش

یکی به زیر خاک میرود و هرگز باز نمی آید

و دیگران برای او میگریند ٬ شاید

ـ به جای او میگریند ـ

چرا چنین است؟ پس خوشیها کجایند؟

آیا آنها هرگز به دیار ما پا نمی نهند؟

یعنی عذاب کشیدن قسمتی از زندگی ماست...؟

خسته ام

خستگیه روزهای نبودنت جان از تنم به در کرده ... و کمرم زیر این باره سنگین جدایی قد خمیده 

از روزهای به یاد آوردنت تنها بغضی مانده که هیچ گاه تبدیل به گریه نمی شود ...

به گذشته می اندیشم،آنجا که ساحل نشینه دریای مواج بودیم و آینده ای که گذر ثانیه های آن تنها نبود تورا به رخم میکشد ...

خسته ام ; 

خسته از تند باد های حسرت که وزشش نبودنت را هر لحظه در خاطراتم سوسو میزنند ،

و از بال و پری که دیگر نیست ...

به چه می اندیشی پرستوی مهاجرت کرده از قلبم !؟

اینجا دیگر سرزمین خاطره های عاشقانه نیست ... 

از بید مجنونه خاطره هایمان تنها کنده ای نیمه سوخته مانده که هر دم شرر هایش آتشی نو در دلم برپا میکند  ...

اینک نه من هستم و نه تو .

گذشته ها از حال به من نزدیکترند و خیالم هرگز آنگونه که آرزویم بود نگشت ...

سالها از ثانیه های پر التهابه با تو بودن میگذرد .

                                                   دست غارتگر زمان تو را از من به تاراج برد ....

روزهای پاییزی (21 آذر)

روزهـای خوب بـا هـــــم بـودن گذشت

                                                       همـان روزهـــــــــــــــــــــــــــــــــای پـاییــــزی

کـه بـرایـم خـاطـره انگیـز تـریـــن روزهـا بـود

روزهـایـی کـه بـا چنـد خاطـــره ی

                                                    تلــخ و شیـریـــن بـه سـر رسیـــد   

و تنهـا یـادگــــــار از آن روزهـا

یک قلــب شکستــــــــــــــــــه و تنهــاست

روزهـای شیـریـن عـــــاشقـی گذشت

                                                        و امروز مـن تنهـای تنهــــایــم

و دلـم هـوای تــــــــــــــــو را کــرده

دلـم تنگـــــــــــ است

                                                       بـرای آن لحظـه هـای شیـریـن بـا هـم بـودن

دلـم بـرای گـرفتـن دست هــای مهــربـانت

                                                       و خنـده هـای زیبــایت تنگــــــــــ شده است

کـاش آن روزهـای شیـریـن  تکــرار مـی شـد

کـاش دوبـاره مـی تـوانستـــم

آن صدایــی را کـه شب و روز

                                                       آرامــــش بخـش ایـن دل تنهـا بـود را بشنـــــوم

تــو رفتـــــــــــی

و تنهـا چنـد خاطــره بـرایـم بـرجـای گذاشتـــی

خاطــره هـایـی کـه هیـــــچ گاه

                                                       نمـی توانـم فرامــــــــــــــــــــــــــــــــــــوش کنــم

خاطــره هـایـی کـه یـاد آن دلـم را مـی سوزانــــــد

دلــم بـد جـور بـرای تــــــــو تنگ است

چـه عـاشقـانـه دستـانــم را مـی گـرفتـــی

                                                      و در کنــارم قـــــــــــــــــــــــــــدم مـی زدی

چـه عـاشقـانـه مـرا در آغـــــوش مـی فشــردی

                                                      و مـی گفتــی مـرا دوستــــــــــــــــــ  می داری

دلـم بـرای آن روزهـای پـاییـــزی تنگــــ شده است

تـــــــــو رفتـــی و فــرصت نشـــد

سـرت را روی زانـوانــم بگــذاری

                                                      و دستــانـم شـانـه ای شـود بـرای نـــــوازش مـوهـایت

فـــــــــــــرصت نشـد

صـورتـم قــرینـه ی صـورت عـاشقـانـه ات را

                                                      در گنـــدم زار طلایــی رنگ رویـــاهـا لمــس کنــــد

فـــــــــــــــرصت نشـد

صـدای خـش خـش بـــرگ هـای پـاییـــزی

                                                      زیــر قـــدم هـای مـا عـاشقـانـه نـــــواختــه شــود

آری تــو رفتـــــــــــی

و اینک سهــم مـن از روزهـــای پـاییـــزی

دلتنگــــــــــــــی هـای گـاه و بیگـاه نـارنجــی

                                                و کــولـه بـاری از خاطـــرات عـاشقـــانـه ی بـا تـــو بـودن      

در جــاده ی احســاسـی ست

                                                      کـه جــــــاده اش را زرد فـاصــ ـ ــ ـ ــ ـ ــلـه

و احســــاس ش را نـارنجـــی دلتنگـــــــــــ

                                                                        نقـاشـــــی مـی کنــــــــــــم ...

 نيمکت عاشقي يادت هست؟

     کنار هم، نگاه در نگاه و سکوتمان چه گوش نواز بود..

         بيد مجنون زير سايه اش امانمان داده بود،

             برگهاي رنگينش را به نشانه عشقمان بر سرمان مي ريخت.

                  او نيز عاشق بودنمان را به رخ پاييز مي کشيد،

 اما اکنون پاييز ، نبودنت و جداييمان را به رخ مي کشد...

برای روز میلاد تن من

نمیخوام پیرهن شادی بپوشی

سـلام ای غروب غریبـــانه دل

   سلام ای طلـوع سحرگــاه رفتـن

       سلام ای غم لحظـه های جدایـی

          خداحافظ ای شعر شـب های روشن

              خدا حافظ ای شعر شب های روشن

                  خداحافـــظ ای قصه ی عاشــــقـانــه

                       خداحافــظ ای آبـیـه روشـن عشـق

                            خداحافــظ ای عطر شعر شــبانـه

خداحافظ ای هم نشین همیشه

                        خداحافظ ای داغ بر دل نشسته

تو تنها نمی مانی ای مانده بی من

                              تو را می سپارم به دل های خسته

تو را می سپارم به مینای مهتاب

                      تـو را می ســپارم به دامــان دریـا

اگر شب نشینم اگر شب شکسته

                     تـو را می ســپارم به رویــای فردا

به شب می سپارم تو را تا نسوزد

   به دل می سپارم تو را تا نمیرد

    اگر چشمه واژه از غم نخشکد

      اگر روزگار این صدا را نگیرد

                                                        خــداحافــظ ای بـرگ بار دل مـن

                                                                      خداحافظ ای سایه سار همیشه

                                                                                      اگر سبز رفتی اگر زرد مـــاندم

                                                                                                                                     خداحافظ ای نوبهار همیشه !

 

آنروز که عاشق جمالت گشتم

دیوانه ی روی بی مثالت گشتم

                                                     دیدم که نبود در جهان جز تو کسی

                                                      بیخود شدم و غرق کمالت گشتم

ای عقده گشای دل دیوانه من

ای نور رخت چراغ کاشانه من

                                                     بردار حجاب  ،  از میان تا یابد

                                                     راهی برُخ تو چشم بیگانه من ... 

همه می پرسند

چيست در زمزمه مبهم آب
چيست در همهمه دلكش برگ
چيست در بازي آن ابر سپيد
روي اين آبي آرام بلند
كه ترا مي برد اينگونه به ژرفاي خيال
چيست در خلوت خاموش كبوترها
چيست در كوشش بي حاصل موج
چيست در خنده جام
كه تو چندين ساعت
مات و مبهوت به آن مي نگري
نه به ابر
نه به آب
نه به برگ
نه به اين آبي آرام بلند
نه به اين خلوت خاموش كبوترها
نه به اين آتش سوزنده كه لغزيده به جام
من به اين جمله نمي انديشم
من مناجات درختان را هنگام سحر
رقص عطر گل يخ را با باد
نفس پاك شقايق را در سينه كوه
صحبت چلچله ها را با صبح
بغض پاينده هستي را در گندم زار
گردش رنگ و طراوت را در گونه گل
همه را ميشنوم
مي بينم
من به اين جمله نمي انديشم
به تو مي انديشم
اي سراپا همه خوبي
تك و تنها به تو مي انديشم
همه وقت
همه جا
من به هر حال كه باشم به تو ميانديشم
تو بدان اين را تنها تو بدان
تو بيا
تو بمان با من تنها تو بمان
جاي مهتاب به تاريكي شبها تو بتاب
من فداي تو به جاي همه گلها تو بخند
اينك اين من كه به پاي تو درافتاده ام باز
ريسماني كن از آن موي دراز
تو بگير
تو ببند
تو بخواه
پاسخ چلچله ها را تو بگو
قصه ابر هوا را تو بخوان
تو بمان با من تنها تو بمان
در دل ساغر هستي تو بجوش
من همين يك نفس از جرعه جانم باقي است
آخرين جرعه اين جام تهي را تو بنوش...

 

                                                                       مهربانم

                                                                                  دلتنگیهایت رهسپار باران و چشمانت میهمان طلوع ها و غروب های پاک ..

                                                      بهترینم

                                                                                 

                                                                                  سالروز به گل نشستنت رو با تقدیم هزاران گل رز و مریم بهت تبریک میگم..

 

 

نمیخوام در به در پیچو خمه این جاده شم

واسه آتیش همه یه هیزمه آماده شم

یا یه موجود کمو خالیه پر افاده شم

                                          وایسا دنیا ، وایسا دنیا ...

                                                                        من میخوام پیاده شم

 

 

 

حتی برای لحظه ای...

پیش از آنکه واپسین نفسم را بر آرم

پیش از آنکه پرده ها فرو افتد

پیش از پژمردن آخرین گل

بر آنم که زندگی کنم

بر آنم که عشق بورزم

                               برآنم که باشم

                                                   حتی برای لحظه ای

                                                                                با تو...